[Fanfiction-1D-LarryStylinson] Summer Nights -01-

posted on 23 Apr 2012 23:44 by complexpix

*ชื่อ eleanor ตัวเราเองมีปัญหากับการออกเสียงชื่อเธอ (เพราะชื่อนี้บางที่ออกเสียงว่าเอเลนอร์) เพราะฉะนั้นจากนี้ไปจะเรียกแค่ 'เอล'นะคะ เป็นชื่อเล่นที่เพื่อนๆเรียกเธอค่ะ*

 

Prologue


Summer Nights

-01-


 

พระอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้าแล้วตอนที่แฮร์รี่ตื่นขึ้น นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ทยอยกันกลับแล้ว มีเพียงคู่รัก4-5คู่เท่านั้นที่กำลังนั่งแนบชิดชมพระอาทิตย์ตก จนเงาของคนแต่ละคู่หลอมรวมกันเป็นเงาเดียว

 

                แฮร์รี่มองไปรอบๆ เก้าอี้ไลฟ์การ์ดตัวสูงของเลียมว่างเปล่า ผิดกับเก้าอี้ของลูอี้ที่เจ้าตัวยังคงนั่งอยู่ แฮร์รี่ถอดหมวกแก๊ปที่สวมอยู่ออก เขาสะบัดเรือนผมหยักศกสีน้ำตาลเข้มไปมาอย่างที่ทำเป็นประจำด้วยความเคยชิน พอเขาเงยหน้าขึ้น สายตาก็เหลือบไปเห็นลูอี้กำลังมองมาทางเขา แฮร์รี่ทำหมวกหลุดจากมือทันที

 

 

 

 

“ว้าย!” ตึง.. “โอ๊ย!”

 

                แฮร์รี่รีบก้มลงมองที่ใต้เก้าอี้ไลฟ์การ์ดของเขา ข้างล่างนั่น เอลกำลังใช้มือกุมศีรษะและร้องอย่างเจ็บปวด

 

“เอล! เอล เป็นอะไรน่ะ?” แฮร์รี่ร้องถามและรีบปีนเก้าอี้ลงมาหาเธอ

 

 

“ก็เธอโยนอะไรลงมาใส่ฉัน ฉันตกใจเลยเซไปชนเก้าอี้เธอน่ะสิ!”

 

“โอย ฉันขอโทษ ฉันขอ.... “

 

“ฉันขอดูหน่อยสิว่าเป็นอะไรมากรึเปล่า?”  แฮร์รี่ยังไม่ทันจะพูดจนจบประโยคก็โดนลูอี้ที่โผล่มาจากไหนก็ไม่ทราบแย่งพูดเสียก่อน

 

                ลูอี้จับมือที่กุมศีรษะของเอลออก ฝ่ายเอลเมื่อสายตาเลื่อนไปพบว่าใครจับมือเธอไว้ก็อ้าปากค้าง แก้มและใบหูของเธอกลายเป็นสีแดงแปร๊ดยิ่งกว่ามะเขือเทศสุก เธอพยายามก้มหน้าหลบสายตาลูอี้ จนเขาต้องใช้มือซ้ายเชยคางเธอขึ้น มือขวาปัดปอยผมหยักศกของเธอให้พ้นจากใบหน้าเพื่อจะได้มองหน้าผากเธอชัดๆ

 

“ไม่มีแผล แต่อาจจะบวม ฉันมียาทาอยู่ในกล่องปฐมพยาบาล อาจจะช่วยได้” ลูอี้พูดจบก็ยิ้ม รอยยิ้มของเขาทำให้เอลมีอาการหายใจติดขัด สีที่แก้มเข้มขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่แฮร์รี่ที่มองลูอี้อยู่ก็เผลอยิ้มตาม

 

ลูอี้ปรบมือครั้งนึง “เอาล่ะ! เดี๋ยวฉันไปเอากล่องปฐมพยาบาลมานะ รอเดี๋ยว”

 

 

ทันทีที่ลูอี้เดินจากไป เอลก็นั่งแหมะลงกับพื้นทรายเหมือนหมดกำลังขาไปเสียเฉยๆ แฮร์รี่มองตามเธอแล้วหัวเราะ แต่ก็ต้องรีบปิดปากสนิทเพราะเอลจ้องกลับด้วยสาวตาเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อ

 

“ไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะ!” เอลดุเสียงเขียวก่อนจะลดเสียงลงตอนที่พูดว่า “น่าขายหน้าชะมัด พยายามเรียกร้องความสนใจเขาอยู่ตั้ง2ปี แต่การคุยกันครั้งแรกกลับเป็นเพราะฉันทำเรื่องโง่ๆ”

 

“มันก็คุ้มไม่ใช่หรอ?” แฮร์รี่พูดไปหัวเราะไป เขาไม่เคยเห็นเอล –แฮร์รี่ใช้คำว่า— ‘สติแตก’ แบบนี้มาก่อน

 

“คุ้มอะไรกันล่ะ? ฉันไม่เคยขายหน้าขนาดนี้มาก่อนเลย หัวโนโชว์เขาซะงั้น รู้งี้ฉันน่าจะมุดหน้าลงทรายไปซะ เขาจะได้จำฉันไม่ได้” เอลบ่นอุบ แฮร์รี่หัวเราะดังขึ้นอีก

 

 

“นายทำเขาเจ็บตัวแล้วยังจะมาหัวเราะอีกหรอ?”

                เสียงลูอี้ดังขึ้นใกล้หูของแฮร์รี่มากซะจนเขาไม่กล้าหันกลับไปหาต้นเสียง ขนที่คอของเขาลุกตั้งชันขึ้นมาซะเฉยๆ

ลูอี้เดินผ่านแฮร์รี่ไป เขาวางกล่องปฐมพยาบาลลงกับพื้นข้างตัวเอล จนเธอขยับตัวหนีเล็กน้อยด้วยความประหม่า ลูอี้ยิ้มเมื่อเขาพบยาที่หา เขาแต้มยาไปบนหน้าผากของเอลด้วยท่าทางสบายๆ (ที่ทำให้เอลรู้สึกไม่สบายอย่างเห็นได้ชัด) เอลจ้องมองใบหน้าของลูอี้อย่างลืมตัว

                แฮร์รี่มองภาพตรงหน้า เขาไม่เคยตกเป็นผู้รู้เห็นในเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน เขาทำตัวไม่ถูก เขาไม่อยากขัดจังหวะคนทั้งคู่ เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำตอนที่ส่งเสียงกระแอมออกไป

 

“อะแฮ่ม.. เอ่อ... เอล เธอจะกลับบ้านเลยรึเปล่า?”

 

                เอลสะดุ้งเล็กน้อย ตอนที่หลุดจากภวังค์

“ฉัน... ฉันไม่แน่ใจ” เอลตอบออกไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านั่นช่างเป็นคำตอบที่ไม่เข้าท่าและไม่ตรงกับคำถามเอาซะเลย เธอมองตามมือของลูอี้ ขณะที่เขากำลังเก็บขวดยาลงกล่องเงียบๆ แววตาบ่งบอกความเสียดายอย่างเห็นได้ชัด

ณ ขณะนั้น ดูเหมือนเธอกำลังลังเลว่าควรเอาหน้ากระแทกขาเก้าอี้อีกสักทีดีไหม เธอไม่อยากให้สัมผัสอุ่นๆของปลายนิ้วลูอี้จากไปเลย

                แฮร์รี่จ้องมองสายตาของเอล เขาคิดว่าเขารู้เรื่องราวทุกเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงตรงหน้าเป็นอย่างดี แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าไม่เคยรู้อะไรเลย แม้แต่ท่าทีของเธอเมื่อต้องอยู่ต่อหน้าคนที่ชอบ

 

                เอลหันมามองแฮร์รี่อย่างกะทันหัน เมื่อลูอี้ปิดกล่องปฐมพยาบาลและเงยหน้าขึ้น

 

“แฮร์รี่ เมื่อกี้เธอเรียกฉันทำไมหรอ?” เธอถามขึ้น

 

“ฉันยังไม่ได้อ้าปากด้วยซ้ำไป” เขาตอบออกไป ก่อนจะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขารู้ว่าเอลแค่จะหาเรื่องคุยเพื่อกลบความเขินอาย แต่เขาก็อดที่จะแกล้งเธอไม่ได้

 

“คือ.. ฉันถามผิดน่ะ ฉันแค่อยากจะรู้ว่าเธอถามฉันทำไมเรื่องที่ฉันกลับบ้านหรือยัง” เอลเป็นคนฉลาด เธอรีบกลบเกลื่อนอย่างรวดเร็วโดยสีหน้าแทบจะไม่เปลี่ยน หรืออาจเป็นเพราะเธอเคยรับมือกับการพูดจาเชิงกลั่นแกล้งของแฮร์รี่มานับครั้งไม่ถ้วนก็เป็นได้ เธอรู้สึกว่าตัวเองงี่เง่านิดหน่อยที่หวังว่าจะได้รับการตอบรับแบบที่เธออยากได้

 

“อ๋อ คือ... ฉันหิวน่ะ เลยว่าจะชวนเธอไปแวะร้านอาหารก่อนกลับบ้าน” แฮร์รี่ตอบ ยังคงยิ้มน้อยๆที่มุมปาก

 

“อ้อ เอาสิ” เอลตอบรับ เธอยังคงสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อลูอี้ช่วยพยุงแขนเธอให้ลุกขึ้นยืน

 

"นายด้วยนะ ลูอี้" แฮร์รี่หันไปมองลูอี้ เสียงที่ผ่านปากเขาไปดูไม่ใช่เสียงเขาเลย เขาปิดปากไม่พูดอะไรต่อหน้าลูอี้มาสักพักหนึ่งแล้ว การที่อยู่ๆเขาก็หันไปมองหน้าและพูดคุยกับลูอี้อีกครั้งไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากทำสักเท่าไหร่

แฮร์รี่เหลือบมองดูเอลที่ออกอาการทั้งประหลาดใจทั้งดีใจ และสำหรับเขา เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว นี่คือสิ่งเล็กๆน้อยๆสิ่งเดียวที่เขาทำให้พี่สาวคนนี้ได้ และในอีกแง่นึง เขาทำสิ่งนี้เพื่อตัวเขาเองเช่นกัน

 

"ฉัน? ฉันหรอ? นายชวนฉัน???" ลูอี้ถามด้วยสีหน้างุนงง

 

"ใช่ ไปหาอะไรกินก่อนกลับบ้านไง" แฮร์รี่ตอบ พยายามทำเสียงให้ดูปรกติที่สุด เขาต้องยอมรับว่ามันยากทีเดียวที่จะทำตัวปรกติกับคนๆนี้ ในเมื่อทุกๆสิ่งไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

 

ลูอี้ยิ้มรับ เมื่อเขาเอ่ยปากขอตัวไปเก็บกล่องพยาบาล รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าอย่างชัดเจน แม้แต่แผ่นหลังยามเขาวิ่งก็ดูจะร่าเริงขึ้น

 

.

.

.

 

"เซน!"

 

เอลร้องทักเมื่อเดินเข้ามาในร้านอาหารที่ตั้งอยู่ใกล้กับชายหาด สีส้มสดใสของพื้นและผนังร้านตัดกับโต๊ะ เก้าอี้ และผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาด แจกันใบเล็กบนโต๊ะไม่มีดอกไม้ แต่กลับมีช่อแชมร็อคสีเขียวสดประดับอยู่แทน

 

"หวัดดี เอล" เซนยิ้มตอบ สายตาของเขามองไปยังชุดว่ายน้ำสีน้ำเงินเข้มของเธอมากกว่าจะมองหน้าเธอ

"โธ่! ไม่เอาน่า รูปร่างฉันไม่ได้ดีจนเธอต้องมายืนมองด้วยสายตาแบบนั้นสักหน่อย แล้วเราก็เป็นเพื่อนกันด้วย สายตาแบบนั้นมันน่ารังเกียจนะ" เอลบ่นพร้อมกับกระชับเสื้อโค้ทตัวยาวที่สวมอยู่ปกปิดร่างกาย เซนได้แต่ยิ้ม

"ขอโทษที สามที่ใช่มั๊ย? ฉันจะไปหาที่นั่งให้"

"เธอทำงานที่นี่หรอ?" เอลถามด้วยสีหน้างุนงง

"อ๋อ ไม่ใช่หรอก เขาแค่มาเดินเล่นในร้านนี้ ใส่ชุดพนักงานด้วยความสนุกสนานหรรษา แล้วก็อาสาหาที่นั่งให้พวกเราเพราะเรายืนขวางประตูร้านน่ะ" แฮร์รี่พูดประชดประชัน เซนกับลูอี้หัวเราะ "เธอมีสมองบ้างรึเปล่า คาลเดอร์ ??"

"ขอบใจ แฮร์รี่ เผอิญว่าวันนี้อากาศร้อน สมองฉันเลยไม่อยากทำงานน่ะ" เอลตอบหน้ามุ่ย แฮร์รี่มองลูอี้แล้วมองเธออยากมีเลศนัย

"อ้อ ฉันพอเข้าใจได้นะ"

"หยุดเลย ขอร้อง เรารีบๆกินแล้วรีบๆกลับบ้านกันได้มั๊ย??" ว่าแล้วเอลก็รีบเดินตามเซนไปที่โต๊ะที่เขาเลือกให้

เอลเลือกนั่งด้านในด้านขวาของโต๊ะ แฮร์รี่รีบเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม แล้ววางกระเป๋าของเอลที่เขาทำตัวเป็นสุภาพบุรุษช่วยถือให้ที่เก้าอี้ว่างข้างๆตัว ทำให้เหลือที่ว่างให้ลูอี้เพียงที่เดียวเท่านั้น คือที่ว่างข้างๆเอลนั่นเอง

เอลจ้องแฮร์รี่เขม็ง ขยับปากโดยไม่มีเสียงพูดว่า "นี่แผนนายงั้นหรอ?"

แฮร์รี่ยักคิ้วและยิ้มมุมปาก

 

 

"ทำงานที่นี่เป็นไงบ้าง? เซน" แฮร์รี่เอ่ยปากถามเซน ขณะที่เซนส่งเมนูให้เขา

"ก็ดีกว่าไปนั่งตากแดดร้อนทั้งวันแบบนายแล้วกัน ที่แย่หน่อยก็ตรงชุดพนักงานนี่แหละ" เซนพูดพร้อมกับยักไหล่


"มันไม่ได้แย่สักหน่อย!"

ผู้ชายอีกคนเดินเข้ามา เขาใส่ชุดพนักงานเหมือนกับเซน ผมสั้นสีบลอนด์กับตาสีฟ้าสดใสชวนมอง ดูเข้ากันได้ดีกับชุดพนักงานของร้าน ซึ่งเป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว กางเกงขายาวของเขาสีครีม (ในขณะที่เซนใส่กางเกงขายาวสีดำ) มีผ้ากันเปื้อนครึ่งตัวสีเขียวคาดทับ บนผ้ากันเปื้อนมีลายปักใบแชมร็อคเล็กๆสีขาวอยู่ด้วย

 

"โธ่ ไนออล มันก็ต้องไม่แย่สิ ก็แม่นายเป็นคนออกแบบนี่" เซนตอกกลับ

"นายดูดีออกตอนใส่ชุดนี้" ไนออลพูด เซนมองเขาแล้วยิ้ม

"ฉันดูดีตลอดเวลาอยู่แล้ว ขอบใจ"

"โอย ให้ตายเถอะ เซน" แฮร์รี่ทำหน้ารังเกียจเซน ไนออลหัวเราะ แต่เซนดูจะไม่พอใจนิดๆ

"รีบๆสั่งอาหาร แล้วรีบๆไปซะ หัวหยิกหยอย" 

"อย่าพูดกับลูกค้าแบบนั้น ถึงแม้เขาจะหน้าตาแย่ พูดจาแย่ขนาดไหน จำไม่ได้หรอ?" ไนออลพูดกับเซนด้วยท่าทางระอา

"ขอบใจ ไนออล ......หน้าตาแย่ พูดจาแย่" แฮร์รี่พึมพำเบาๆ ก่อนจะสั่งแซนวิชกับน้ำอัดลม เอลสั่งเพียงนมปั่น ส่วนลูอี้สั่งเหมือนแฮร์รี่

 


 

 

เพียงครู่เดียว เซนก็นำอาหารที่พวกเขาสั่งมาเสิร์ฟพร้อมกับบ่นว่าแฟนเก่าเขาเข้ามาในร้าน และเขาไม่อยากจะเจอหน้าเธอ

"เขาตามมาที่บ้านฉันด้วย ให้ตายเถอะ สลัดไม่หลุดจริงๆ ดีนะที่ย้ายออกมาแล้ว..."

"นายย้ายออกมาแล้ว?" ลูอี้ถาม ลูอี้เองก็รู้จักเซนเพราะเซนเป็นรุ่นน้องที่โรงเรียน เคยอยู่ชมรมการแสดงเหมือนกันกับเขา แต่ดูเหมือนจะอยู่เพราะโดนบังคับจากแฟนเก่า(อีกคน)มากกว่า

"ฉันย้ายมาอยู่กับไนออลแล้ว" เซนยักคิ้ว "ฉันควรไปหลบหลังร้านก่อนเขาจะมองมาทางนี้ ขอตัวนะ"

 

 

"แฟนเก่า... " แฮร์รี่พึมพำ นึกดีใจที่หาหัวข้อสนทนาได้ "เออ พูดถึงเรื่องแฟน เธอมีแฟนรึยัง เอล ??"

"หือ?!" เอลดูตกใจจนแทบพ่นนมเย็นออกมา เธอรีบกลืนมันลงคอไปอย่างยากลำบาก เธอมีเรื่องน่าอายเพียงพอแล้วสำหรับวันนี้ "เธอจะอยากรู้ไปทำไมไม่ทราบ? เธอไม่ได้อยากจะจีบฉันแน่ๆอยู่แล้วล่ะ เพราะถ้าใช่ ฉันไม่เอาด้วยแน่ๆ"

"ไม่ใช่แน่ๆอยู่แล้ว ถ้าฉันจะจีบเธอ เธอเสร็จฉันตั้งแต่ฉันสามขวบแล้ว"

"โอย ตายแล้ว หาแฟนให้ได้สักคนก่อนค่อยมาพูดเถอะ แบบที่เป็นแฟนนะ ไม่ใช่แค่แบบ... เธอก็รู้ แบบผู้หญิงที่เธอลากกลับบ้านตอนคืนวันศุกร์น่ะ"

เอลแอบมองลูอี้ เธอไม่อยากพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าเขา เธอไม่อยากทำให้ภาพพจน์ตัวเองดูแย่ต่อหน้าเขา เหมือนลูอี้จะเห็นว่าเธอแอบมอง เขามองเธอแล้วยิ้ม รอยยิ้มนั้นทำให้เอลมั่นใจว่าเธอไม่ได้พูดอะไรน่าเกลียดออกไป

 

"เอาเถอะ บอกมา เธอมีแฟนรึยัง? หรือว่ามีคนที่ชอบอยู่รึเปล่า??" แฮร์รี่ถามซ้ำ เอลจ้องกลับ

"ฉันมั่นใจว่าฉันบอกนายไปแล้ว ......บนเรือนั่น" เอลตะกุกตะกัก ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงจากการเขินอาย

"ฉันจำไม่เห็นได้เลย ช่วยบอกอีกรอบได้มั๊ย? ตอนนี้น่ะ" แฮร์รี่ขยิบตา

"ฉัน... ฉัน.... ฉันไม่.............อุ๊ย! นั่นดาเนียลนี่" เอลมองออกไปนอกร้าน ในที่สุดเธอก็หาเรื่องหลีกเลี่ยงบทสนทนาชวนอึดอัดนี้ได้ "...เธอมากับเลียม"

 

ดาเนียลเดินเข้ามาในร้านโดยมีเลียมเดินตามหลัง ทั้งคู่ดูหงุดหงิด  ดาเนียลยังคงใส่บิกินี่ตัวเดิม แต่มีทั้งเสื้อคลุม ผ้าเช็ดตัว เสื้อคลุมแขนยาวของไลฟ์การ์ดพันรอบตัวทำให้เธอดูเหมือนก้อนอะไรสักอย่างที่ห่อด้วยผ้าสีขาวๆแดงๆ

เอลโบกมือให้ดาเนียล แต่คนที่หันมาเห็นกลับเป็นเลียม เขาจูงมือดาเนียลให้เดินเขามา

 

"เธอกับเพื่อนควรกลับบ้าน ฉันจะไปส่ง" เลียมพูดอย่างออกคำสั่งทันทีที่เดินมาถึงโต๊ะพวกเอลนั่งอยู่

"เดี๋ยวๆๆ เกิดอะไรขึ้น? ใจเย็นๆสิเลียม" ลูอี้พูด เลียมมองเขาแค่นิดหน่อยก่อนจะหันไปพูดกับเอล

"เพื่อนเธอ โดนผู้ชายสามคนทำท่าจะลวนลาม ถามจริงๆนี่พวกเธอลืมเอาชุดมาเปลี่ยนกลับบ้านหรือตั้งใจจะเดินยั่วผู้ชายไปทั่วทั้งบิกินี่กันแน่??"

"นายไม่ควรจะพูดดูถูกผู้หญิงแบบนั้นนะ" ลูอี้แย้ง คิ้วของเขาขมวดมุ่น

"ขอโทษ-- คือ ฉันแค่หงุดหงิดน่ะ ฉัน.. คือถ้าฉันไม่เข้าไปช่วย ยัยนี่โดนลากไปไหนต่อไหนแล้วแน่ๆ"

"กลับบ้าน กลับบ้านเถอะ เอล ขอร้อง แล้วก็อย่าเพิ่งถาม แค่กลับบ้าน" ดาเนียลพูดกับเอลด้วยเสียงที่เบามาก เธอดูตื่นตระหนก หงุดหงิด และที่แก้มทั้งสองข้างยังคงมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่

เอลดูตกใจ ลูอี้ลุกขึ้นเพื่อเปิดทางให้เธอลุกออกจากที่ได้ เอลคว้ากระเป๋าของเธอแล้วเดินจับมือกับดาเนียลออกไปโดยไม่ได้ร่ำลาทั้งแฮร์รี่และลูอี้

 

ลูอี้นั่งลงที่เดิม แฮร์รี่มองหน้าเขาแล้วก็ตัดสินใจเริ่มพูดเรื่องที่เขาต้องการ

"เขาชอบนาย รู้มั๊ย? เอลน่ะ แล้วเขาก็นิสัยดี ดีมากๆ ฉันรู้จักเขามาตั้งแต่เด็ก เราโตมาด้วยกัน ฉันว่านายกับเขาน่าจะ...."

"นายกะจะจับคู่เขากับฉัน? นี่ใช่มั๊ยคือเหตุผลที่นายยอมพูดกับฉันทั้งๆที่เราไม่พูดกันมาทั้งอาทิตย์??"

"เอ่อ... ความจริงก็ใช่ ฉัน... ฉันแค่..." แฮร์รี่พูดไม่ออก เขาพูดอะไรไม่ออกสักคำเมื่อเห็นรอยยิ้มเศร้าๆของลูอี้ สีหน้าที่ดูเจ็บปวดนั่นทำให้เขาได้แต่นั่งนิ่งเหมือนคนเป็นใบ้

 

"ฉันเจ็บนิดๆแฮะ ... เออ ไม่... ความจริงแล้วเจ็บมาก นายไม่พูดกับฉัน แทบไม่มองฉันด้วยซ้ำตั้งแต่คืนนั้น แต่พอนายจะพูด นายกลับพูดเพื่อให้ฉันไปรักคนอื่น.."

 

ตอนนี้เองที่อาการบิดเกร็งประหลาดที่ท้องของแฮร์รี่กำเริบอีกครั้ง และดูเหมือนครั้งนี้จะอาการหนักกว่าทุกๆครั้งที่ผ่านมาหลายเท่านัก เขาได้แต่นั่งนิ่ง ไม่มีคำพูดใดออกจากปากของเขา แม้แต่สมองก็ว่างเปล่า

 

 

ลูอี้ลุกขึ้นยืน

 

"ถ้านายต้องการแบบนั้น... ฉันจะจ่ายค่าแซนวิชให้แล้วตามเขาไป ฉันจะพาเอลไปส่งที่บ้าน อาจจะขอเธอออกเดทด้วยเลยก็ได้ อืม... แบบนั้นท่าจะดี" ลูอี้ถอนหายใจ เขาหันกลับมามองแฮร์รี่อีกครั้ง

"อวยพรให้ฉันด้วยล่ะ!"

 

 

แฮร์รี่ยังคงนั่งนิ่งอยู่แบบนั้นไปอีกเป็นเวลานานทีเดียว

 

------------------------TBC-------------------------------------------

 

โอย จบตอนแรกสักที ลุ้นแทบตาย!

คือแบบ ไรน่าลุ้นมาก เพราะตั้งไว้ว่าให้จบตรงนี้ แต่หาเรื่องมาเชื่อมไม่ได้!! ว้ากกกกกกกกก

สติแตกไปเป็นอาทิตย์ สุดท้ายมันก็จบแบบยาวสุดๆ!! โอยยยยยย

ขอโทษนะคะ ถ้าคิดว่าอ่านแล้วเสียเวลาก็อย่าอ่านนะคะ 55555555555555555 5

กะจะทำรูปประกอบฟิคเรื่องนี้เหมือนกัน แต่สกิลมิกซ์รูปแย่มากๆ+แค่แต่งเรื่องยังแทบลากเลือด เลยคิดว่า ไม่เอาดีกว่า

แต่ก็อยากได้นะ.........

อ้อ เปลี่ยนแบบตัวอักษร ขนาดตัวอักษร กับสีค่ะ แต่เสนอได้นะคะว่าควรเอาแบบไหน เราไม่ชอบอ่านนิยายในเน็ตเลยไม่รู้ว่าควรทำแบบไหนถึงจะอ่านง่ายสบายตาน่ะค่ะ :)

..........


edit @ 26 Apr 2012 03:27:15 by ink!!z

edit @ 26 Apr 2012 09:59:43 by ink!!z

[Fanfiction-1D-LarryStylinson] Summer Nights -Prologue-

posted on 07 Apr 2012 11:35 by complexpix

.

 

.

.

 

สายลมเอื่อยๆและอากาศอุ่นจัดทำให้แฮร์รี่ สไตลส์ รู้สึกง่วงนอน เขาขยับหมวกแก๊ปที่สวมอยู่ลงมาปิดตาเพื่อไล่แสงแดดจ้า ใบหน้าส่วนที่โผล่พ้นขอบหมวกขาวจัดแทบจะไม่มีรอยคล้ำจากแสงแดด


 

“อย่าอู้สิ แฮร์รี่! เขาไม่ได้จ้างนายมานั่งหลับหรอกนะ!!”


เสียงตะโกนและแรงเคาะที่เก้าอี้ ทำให้แฮร์รี่ครางอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหันไปแย้งเลียม เพย์น เพื่อนของเขา


 

“โธ่! เลียม ฉันเบื่อจะตายอยู่แล้วนะ วันนี้ไม่ได้มีนักท่องเที่ยวเยอะสักหน่อย แถมยังมีเราตั้งสามคน ขอฉันพักสายตาสักแป๊บจะเป็นไรไป”


 

“ถ้าเผื่อนายไม่ได้สังเกตนะ วันนี้คนแน่นกว่าสามวันที่ผ่านมาซะอีก ถ้าระหว่างที่นายพักสายตาเกิดมีใครจมน้ำเป็นอะไรไป มันไม่คุ้มกันหรอกนะ” เลียมหยุด ก่อนจะหันไปทางทะเลที่คราคลั่งไปด้วยผู้คน


“แล้วถ้านายเบื่อนักละก็ มีผู้หญิงสองคนทำท่าจะไปเซิร์ฟกันแถวทุ่นกั้นเขต ในฐานะไลฟ์การ์ด มันเป็นหน้าที่นายที่จะต้องไปเตือนพวกเขา ตรงนั้นมันอันตราย แล้วเมื่อไม่กี่วันก่อนก็มีข่าวลือว่ามีคนเห็นฉลามด้วย”


 

“นายให้ลูอี้ไปแทนฉันไม่ได้หรอ? ฉันกำลังดู......” แฮร์รี่ขยับตัวอย่างยากลำบากบนเก้าอี้ตัวสูงสำหรับไลฟ์การ์ดของเขา เพ่งมองไปยังเด็กสามคนที่วิ่งเข้าหาคลื่นลูกเล็กๆทุกลูกที่ซัดเข้าฝั่งและหัวเราะเอ้กอ้ากเสียงดัง “...กำลังดูเด็กเล็กๆสามคนนั่นอยู่ ถ้าฉันไปเตือนผู้ใหญ่ที่ว่ายน้ำเก่งแล้วสองคนแล้วเกิดเด็กน้อยสามคนต้องจมน้ำ มันก็ไม่คุ้มเหมือนกันนะ”


 

เลียมกรอกตา แล้วมองเพื่อนอย่างเหนื่อยใจ


“ตลกดีนี่ น้ำนั่นสูงแค่เข่าพวกเขาเอง แล้วลูอี้ก็ไม่อยู่ ห่วงชูชีพหาย เขากำลังไปตามหาอยู่”


 

 

                แฮร์รี่หันไปมองเก้าอี้ว่างเปล่าของลูอี้ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล ลูอี้ ทอมลินสัน คือเพื่อนอีกคนที่มาทำงานเป็นไลฟ์การ์ดเหมือนกันกับเขา พวกเขาอายุห่างกันสองปีแต่ด้วยความที่รู้จักกันมานานจึงแทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างวัย อย่างไรก็ตามมีเหตุการณ์บางอย่างเพิ่งเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา ทุกครั้งที่นึกถึง ภาพความทรงจำนั้นจะแจ่มชัดขึ้นมา แฮร์รี่สะบัดไล่ภาพนั้นออกไปก่อนจะหันมามองเลียม


 

“แล้วนายล่ะ? เท่าที่เห็น นายก็ว่างอยู่ไม่ใช่รึไง?”


 

“ก็ใช่ แต่ถ้าฉันมองไม่ผิด หนึ่งในสองคนนั้นเป็นเพื่อนนาย อีกคนเป็นผู้หญิงที่ชื่อดาเนียล ไม่รู้ทำไมแต่ฉันคิดว่าเขาไม่ค่อยชอบหน้าฉันสักเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าฉันเคยไปทำอะ.... เออ ช่างเถอะ นายน่ะ ไปเตือนพวกเขาแทนฉันซะ” เลียมชี้หน้าแฮร์รี่อย่างออกคำสั่งก่อนที่เขาจะเดินจากไป

 


 

                แฮร์รี่ถอนใจแล้วปีนลงจากเก้าอี้อย่างเชื่องช้า เขาจำเป็นต้องทำงานน่าเบื่อนี่ เขาอยากเก็บเงินให้ได้เยอะๆก่อนจะจบไฮสคูล ซึ่งก็อีกแค่ปีเดียวเท่านั้น ช่วงปิดเทอมหน้าร้อนอย่างตอนนี้เป็นช่วงที่ดีที่จะได้ทำงานพิเศษ เด็กอายุ17อย่างเขาไม่ได้มีทางเลือกมากนัก แล้วถ้าเทียบกับงานอื่นๆ งานนี้ก็ถือว่าเกินคุ้มทีเดียว ทั้งค่าตอบแทนและยังมีอาหารตาให้ได้มองทั้งวัน

 

 

 

“ซัมเมอร์จบเมื่อไหร่ ฉันจะเป็นอิสระ ไม่ต้องมาทนดูเด็ก5ขวบกับป้าแก่ในบิกินี่อีก” แฮร์รี่บ่นขณะพายเรือยางผ่านหญิงสูงวัยในบิกินี่สีชมพูบานเย็น หล่อนหลิ่วตาให้เขา แขนของหล่อนแทบจะใหญ่กว่าห่วงยางที่รับน้ำหนักอยู่ซะอีก “เฮ้อ~ สาวๆนี่หายไหนกันหมดนะ”

 

 

.

.

.

.

 

“โธ่! นายเองหรอ? แฮร์รี่”


 

                เสียงหวานๆร้องทักทันทีที่แฮร์รี่พายเรือยางมาถึงบริเวณใกล้ทุ่นกั้นเขต ผู้หญิงในชุดบิกินี่สีน้ำเงินเข้มนอนอยู่บนเซิร์ฟบอร์ด เธอใช้นิ้วเขี่ยน้ำเล่น สีหน้าปรากฏความผิดหวังไว้จางๆ


 

“ดูเธอจะผิดหวังนิดๆที่เป็นฉันนะ เอล” แฮร์รี่ขมวดคิ้วมองผู้หญิงตรงหน้า “เลียมฝากมาบอกให้พวกเธอสองคนไปเล่นน้ำกันตรงที่ตื้นกว่านี้ ตรงนี้มันอันตราย”


 

“ฝากมาบอก? ทำไมต้องฝากด้วยล่ะ?? ทำไมตัวเขาไม่มาซะเอง” ผู้หญิงอีกคนเท้าแขนอยู่บนเซิร์ฟบอร์ดของเธอ ช่วงตัวด้านบนโผล่พ้นน้ำเผยให้เห็นผิวคล้ำแต่เนียนสวย บิกินี่สีม่วงตัดกับสีผิวทำให้เธอดูน่ามอง


“มีโอกาสตั้งสองในสาม แต่กลับเป็นนายซะได้ เยี่ยมเลย”


 

“เธอหมายความว่าไง?” แฮร์รี่มองหน้าผู้หญิงสองคนตรงหน้าสลับกัน “อ๋อ นี่เป็นแผนดักตกไลฟ์การ์ดของพวกเธอล่ะสิ?”


 

“แฮร์รี่! เธอไม่ควรใช้คำพูดแบบนั้นนะ” เอลีเนอร์หรือ เอล ตามที่แฮร์รี่เรียก ร้องประท้วง สีแดงระเรื่อที่แก้มเข้มขึ้นกะทันหัน “ถึงมันจะใกล้เคียงกับความเป็นจริง แต่...” แก้มเธอยิ่งเข้มขึ้นอีกหลังจากนั้น ดูเหมือนเธอจะหาคำมาต่อให้จบประโยคไม่ได้

 

แฮร์รี่ทำเป็นไม่สนใจอาการเขินจัดของเอลีเนอร์

 

“เลียมน่ะ เหตุผลที่เขาไม่มาเป็นเพราะเธอเองนะ ดาเนียล” แฮร์รี่มองดาเนียล สีหน้าเยาะเย้ยนิดๆ “ถ้าเธอยังทำตัวโรคจิต แบบที่พยายามเรียกร้องความสนใจ แต่พอเขาสนใจเธอก็ทำเป็นไม่เห็นเขามีตัวตนอยู่อย่างนี้ เขาไม่มีทางรู้หรอกว่าเธอชอบ”


 

ดาเนียลอ้าปากจะค้าน แต่ก็ปิดปากฉับ พ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด แฮร์รี่อมยิ้มนิดๆอย่างพอใจ เขาหันไปหาเอลีเนอร์ ผู้ที่เป็นเสมือนเพื่อนและพี่สาว บ้านของพวกเขาอยู่ตรงข้ามกัน แม่ของทั้งคู่สนิทกัน ตัวพวกเขาเองก็สนิทกันมานาน แต่แฮร์รี่ไม่รู้เลยสักนิดว่าเอลีเนอร์แอบชอบคนใกล้ตัวเขานี่เอง เรื่องนี้ทำให้เขาหงุดหงิดอย่างหาสาเหตุไม่ได้ เขาพยายามไม่แสดงความหงุดหงิดนี้ออกทางสีหน้าตอนที่พูดกับเธอว่า

 

“ส่วนลูอี้ไปหาห่วงชูชีพที่หาย ถ้าเป้าหมายของเธอคือเขาน่ะนะ”


 

                เอลีเนอร์ยิ้ม แต่รอยตกเล็กๆที่คิ้วบ่งบอกออกมาชัดเจนว่าเธอไม่ได้อยากยิ้มเลย


 

“ยังไงซะ พวกเธอย้ายที่เล่นเถอะ แถวนี้มันไกล ถ้าเกิดอะไรขึ้น พวกเรามาช่วยไม่ทันหรอกนะ เลียมบอกว่าไม่กี่วันมานี้มีคนเห็นฉลามแถวนี้ด้วย” แฮร์รี่พูดขึ้น เอลีเนอร์หัวเราะ


 

“บางทีถ้าโดนฉลามกัดซะ อาจเป็นแผนที่ดีกว่ามาเล่นน้ำแถวนี้แต่ไม่เจออะไรก็ได้นะ คงเรียกความสนใจได้เยอะเลย” เธอพูดอย่างนึกสนุก “เออ ช่างเถอะ ขอติดเรือเธอเข้าฝั่งเลยแล้วกัน ฉันหมดสนุกไปโขเลย วันนี้ไม่ค่อยมีคลื่น เซิร์ฟไปก็เท่านั้น”


 

เอลีเนอร์ดึงตัวเองขึ้นเรือยางโดยมีแฮร์รี่คอยช่วย เธอหันไปมองดาเนียลเชิงถาม ดาเนียลดูหงุดหงิด คิ้วที่ขมวดเข้าหากันดูเหมือนจะคลายออกไม่ได้ไปอีกพักใหญ่

 

 


 

“เดี๋ยวฉันตามไปแล้วกัน”

 

 

 

 

.

.

.

                เอลีเนอร์พาดเซิร์ฟบอร์ดไว้ที่ตัก วางแขนไว้บนนั้นข้างนึงส่วนอีกข้างเท้าคาง แฮร์รี่มองไม่เห็นหน้าของเธอเพราะตัวเขานั่งอยู่ด้านหลัง เขาค่อยๆพายเรือยางช้าๆ ดูเหมือนว่าถ้าถึงฝั่งเมื่อไหร่ เลียมคงใช้ให้เขาทำอะไรน่าเบื่ออีก เขาพอใจจะพายเรือเงียบๆแบบนี้มากกว่า

 

“ฉันชอบเขามานานแล้วรู้มั๊ย? ลูอี้น่ะ” เอลีเนอร์เริ่ม แฮร์รี่มองเธอคิดในใจว่าเขาไม่ค่อยอยากรู้เรื่องนี้เท่าไหร่ สำหรับเขาตอนนี้ บทสนทนาที่มีชื่อลูอี้มาเกี่ยวข้องด้วยทำให้เขารู้สึกชาแปลกๆที่ท้องอย่างอธิบายไม่ถูก


 

“เมื่อสองปีที่ก่อนตอนเห็นเธอคุยกับเขา ฉันสนใจเขามากเลย เหมือนกับว่าตอนนั้นฉันไม่เคยเจอเขามาก่อน ทั้งที่อยู่โรงเรียนเดียวกันน่ะนะ พอเห็นเธอคุยเล่นกับเขา ฉันอยากรู้มากๆว่าเขาคือใคร ฉันหาข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับเขา ฉันเป็นบ้าไปเลยล่ะตอนนั้น”


 

เอลีเนอร์หัวเราะนิดๆ เธอเคาะนิ้วเล่นอย่างเหม่อลอย


 

“หลังจากนั้นก็ดูเหมือนเขาจะอยู่ในทุกๆที่ที่ฉันไปเลย ฉันเห็นเขาตอนเปลี่ยนคาบเรียน ตรงโถงทางเดิน ในโรงอาหาร ทุกๆที่เลย แต่ดูเหมือนเขาจะไม่เคยเห็นฉันมีตัวตน ไม่ว่าจะตรงโถงทางเดิน ในโรงอาหารหรือที่ไหนๆ ปีที่ผ่านมานี่ฉันไม่ได้มีโอกาสทำให้เขาสนใจฉันได้เลย ก็เขาจบไฮสคูลแล้วนี่นา แต่ก็ยังดีนะที่เขายังไม่ได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัย เขาขอเลื่อนเวลาการเข้าเรียนใช่รึเปล่า?”


เอลีเนอร์หันมาถามแฮร์รี่ เขาตกใจนิดๆแต่ก็ตอบกลับไป


 

“ใช่ เขาบอกว่าเขาอยากจะเก็บเงินให้ได้พอสมควร มหาลัยเขาอยู่ไกลน่ะ”


 

เอลีเนอร์ยิ้ม หันกลับไปนั่งเท้าคางแบบเดิม แผ่นหลังเธอสั่นเกร็งน้อยๆ แต่อาจจะเป็นเพราะเรือก็ได้ แฮร์รี่คิด เขาไม่อยากจะยอมรับว่าเขารับรู้ได้ถึงอาการเจ็บปวดของเธอ


 

“ฉันคิดโง่ๆว่าการมาเล่นน้ำไกลๆแบบนี้อาจจะทำให้เขามาเตือน เผื่อเขาจะได้เห็นการมีอยู่ของฉันซะบ้าง ...เห็นได้ชัดว่าขนาดพระเจ้ายังไม่ได้เป็นใจให้ฉันเลย ฉันสงสัย... ว่าเขาชอบใครอยู่รึเปล่า ฉันอยากจะถามเขานะ แต่ขนาดคุยกันสักคำยังไม่เคยเลย”


 

แฮร์รี่รู้สึกดีใจที่เอลีเนอร์ไม่ได้หันหน้ามาทางเขา สีหน้าเขาคงดูแย่มากในตอนนี้ ท้องของเขาไม่ได้ชาแปลกๆอีกแล้ว ตอนนี้มันบิดเกร็งอย่างรุนแรงจนเขาควบคุมไม่ได้ เขากระชับไม้พายในมือ ออกแรงพายมากขึ้นกว่าเดิม ดูเหมือนว่าเรื่องน่าเบื่อของเลียมจะไม่เลวร้ายเท่าสถานการณ์ตอนนี้ของเขา

 

 

 

 

 

 

 

                อาการบิดเกร็งที่ท้องของแฮร์รี่ไม่ได้หายไป แม้จะถึงฝั่งและแยกกับเอลีเนอร์แล้วก็ตาม เขาปีนขึ้นเก้าอี้ประจำตัวของเขา มองไปยังที่นั่งไลฟ์การ์ดอีกตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด เก้าอี้ตัวนั้นไม่ได้ว่างเปล่าอีกแล้ว คนบนเก้าอี้หันมามองเขาแล้วก็รีบหันกลับไปแทบจะในทันทีที่สายตาทั้งคู่สบกัน แฮร์รี่พ่นลมหายใจออกทางปาก กวาดสายตาไปเรื่อยๆ เขาเห็นเอลีเนอร์มองไปทางลูอี้แล้วถอนหายใจ เธอมองมาทางแฮร์รี่แล้วยิ้มให้ เขายิ้มกลับไป แต่ดูจะเป็นการกระตุกประหลาดๆที่มุมปากมากกว่า แฮร์รี่ขยับหมวกลงปิดตา ภาวนาขอให้บ่ายนั้นไม่มีเรื่องยุ่งๆอีก แล้วหลับไปอย่างรวดเร็ว

 

 

 

 
.................TBC....................
 

 
สวัสดีค่ะ เอาบทนำมาลงนะคะสำหรับเรื่องนี้
คิดว่าคงเป็นเรื่องที่ยาวหน่อย แต่ไม่ได้ยาวมากแน่ๆ เพราะตัวเราเองก็ไม่แน่ใจว่าจะแต่งจบรึเปล่า 555 5
 
เรื่องนี้เป็นแฟนฟิคชั่น คู่ Larry Stylinson หรือ Harry x Louis วง ONE DIRECTION ค่ะ
ต้องขอโทษไว้ก่อนเลยสำหรับฟิคเรื่องนี้ ส่วนตัวเคยแต่งฟิคแต่ไม่เคยแต่งชายxชายค่ะ.....
ก็อาจจะมีอะไรผิดพลาด ขออภัยไว้นะที่นี้เลยค่ะ (โดยเฉพาะการเว้นวรรค เราเว้นช่องประโยคได้แย่มาก ไม่ค่อยชอบอ่านฟิคในคอมก็เลยแบ่งไม่เป็นค่ะ)
 
เรื่องนี้เกิดขึ้นในช่วง summer เลยได้ชื่อว่า summer night ค่ะ อีกเหตุผลที่ชื่อนี้เพราะว่า summer nightเป็นชื่อเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง Grease เป็นภาพยนตร์ที่ Louis ชอบ แล้วตัวเขาก็เคยแสดงเป็นDanny พระเอกของเรื่องสมัยเรียนไฮสคูลด้วย //เราเมนLouisค่ะ 555555 5
 
***เรื่องชื่อตัวละคร ถ้ามีการสะกดผิดพลาดต้องขอโทษไว้ก่อนเลยนะคะ***
ตัวเราไม่ใช่เจ้าของภาษา ถ้าจะให้พิมพ์ตามแบบที่ออกเสียงเป๊ะๆคงเป็นไปไม่ได้น่ะค่ะ
 
เอ้อ เราชื่ออิ๊งค์นะคะ เพื่อนเรียก Ryna ค่ะ (ไรน่าค่ะ ดูกะแดะมาก 555555 5)
 
.
 
 
*ขอคำติชมแบบจริงใจที่สุดนะคะ เรารับได้ค่ะ*

.
ก็ขอบคุณทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านด้วยนะคะ :)x
 
//Ryna

 
 


edit @ 26 Apr 2012 10:00:45 by ink!!z

[ED] Fina (almost) return

posted on 20 Sep 2011 00:12 by complexpix
ใครจำฟีน่าได้บ้าง??
 
ใครลืมไปแล้วบ้างคะ??
 
 
 
 
 
เดี๋ยวจขบ.ใกล้จะปิดเทอมแล้ว เดี๋ยวจะมาสวมวิญญาณฟีน่าไล่แกล้งชาวบ้านได้แล้วค่ะ!
 
 
 
เลยเอาภาพนี้มาแปะให้ได้ทายกัน
 
 
 
 
 
เอ.........คนข้างๆฟีน่านี่ใครกันนะ??
 
 
 
 
แล้วเราจะได้รู้กันค่ะ จะลองทายมาก่อนก็ไ้ด้นะ อย่าดูคำตอบคนอื่นล่ะ 5555555 5
 
 
 
 
 
 
แล้วเจอกันค่ะ
 
..

edit @ 2 Oct 2011 12:26:22 by ink!!z

[ED] FINA FINALE

posted on 11 Jun 2011 17:53 by complexpix
 
 
Fina Finale

 
 
 
 
 
 
 
 
 
NAME: FINA FINALE [ ฟีน่า ฟีน่าเล่ ]
NICKNAME : FIN  [ ฟิน ฟีน่าไม่ได้ตั้งนะคะ แต่ว่าคนอื่นเรียกนี่นา ]
AGE : 18 [ อีกร้อยปีก็ยัง18ค่ะ!! ]
SEX : FEMALE
HEIGHT / WEIGHT : 160 / 45
TYPE : ANGEL
RANK :  I
ABILITY : พลังสายน้ำแข็ง/น้ำหวาน มีeyes effect
WEAPON : ICE PICK [ ที่เจาะน้ำแข็ง ]
 
etc.
* สัดส่วน 38-23-35
* มี 7ปีก 2ปีกที่หลัง 2ปีกที่ข้อเท้า 1ปีกที่ขมับด้านขวา 
* อีก2ปีกมีจริงๆ แต่ไม่เปิดเผยว่าซ่อมอยู่ตรงไหน
* สีตาสีเขียวๆเทาๆ
* สีผมคือสีบลอนด์ทอง
* ชุดออกแนวกะลาสีนิดๆ
* เปิดร้านขายน้ำแข็งไส หวานๆด้วย
* น้ำแข็งไสของที่ร้านจะทำโดยใช้ที่เจาะน้ำแข็งเซาะเองด้วยฝีมือที่สวยงาม
* อยู่ฝ่ายเผด็จการ แต่ถ้าปิศาจหน้าตาดี sheก็รักสงบได้
* เวลาตกใจ ลืมตัว หรือหงุดหงิดจะสบถเป็นภาษาพม่า+ลาว+เวียดนาม
* เต้นเก่งมาก โดยเฉพาะโคฟเวอร์
* ชอบf(x)มาก แต่ไม่รู้จักวงอื่นเลย
* ถ้าใครถามว่าชอบbig bangมั๊ย? จะตอบด้วยสายตางงๆ
"ทำไมฉันจะไม่ชอบการกำเนิดจักรวาลล่ะ?"
* ดูเหมือนจะคิดว่าตัวเองหน้าตาเหมือนคริสตัล f(x)
* ไม่ชอบให้ใครเรียกว่าเซเลอร์มูน
* เป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก
* คิดแผนการจับคนหน้าตามาเป็นคู่อยู่ตลอดเวลาแต่ไม่แสดงออก
* แอ๊บแบ๊ว
* แอ๊บแตกอยู่บ่อยครั้ง
* ถ้าเจอปิศาจหน้าตาไม่ดีจะเลิกแอ๊บแล้วโหดใส่ทันที
 
* เป็น BISEXUAL
 
 
*ถ้ามีอีกจะเพิ่มเติมทีหลัง*
 
 
 
 
 
ร้านขายน้ำแข็งไสของฟีน่า
 
ไม่ใช่ ice monster แต่เป็น ice angle ค่ะ
 
 
 
อาวุธของฟีน่า
 

ประมาณนี้ สีจะอ่อนๆก็ได้
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
GL / NL รับหมดค่ะ!!!
 
 
สนใจติดต่อทาง EMS เท่านั้นนะคะ
 
 
...........

edit @ 11 Jun 2011 19:02:43 by ink!!z

edit @ 18 Jun 2011 15:46:23 by ink!!z

[EH] Emotional Real

posted on 26 Mar 2011 17:23 by complexpix
สวัสดีค่ะ
 
ดิฉันหายไปนานเลยค่ะ ลืมดิฉันไปรึยังคะ?
 
ดิฉันสบายดีและยังโสดเหมือนเดิมค่ะ
 
เอาเถอะค่ะ ช่างมัน อย่าไปสนใจเลยนะคะ
 
วันนี้ผปค.บอกว่าให้มาอัพ ดิฉันเลยต้องมาค่ะ
 
ฝากอิโมติคอนค่ะ
เอาไปใช้ได้นะคะ แต่ว่าหลังจากนี้จะทำที่ดีกว่านี้อีกรอบค่ะ
 
Photobucket
 
 
 
เอ่อ ดิฉันไม่ได้ทำเป็นหน้าเดียวนะคะ แต่มันเป็นแบบนั้นอยู่แล้วค่ะ
 
ขอบคุณคุณแม่พี่ธอร์ด้วยนะคะสำหรับสองรูปสุดท้าย
 
ผปค.ดิฉันชอบมากๆเลยค่ะ
 
 
 
 
.........................................................................................................................
 
ดิฉันไม่กัดค่ะ แค่ไม่ชอบคนไม่มีมารยาทและคนโง่
 
เพราะฉะนั้นถ้าแน่จริงก็เข้ามาทักทายดิฉันได้ค่ะ
 
@realliessly